Op de satelietbeelden is goed te zien dat Huacachina een kleine
oase is midden in een enorme zandwoestijn.
Als je 'beneden' bent, kijk je tegen enorme zandduinen op.
Deze hoog oprijzende bergen blijken honderden meters hoog.
Het dorp met amper 100 inwoners leeft van het toerisme.
Een meertje en wat winkeltjes, meer is er niet.
Dat is echter niet waar de mensen voor komen.
Nee, die komen voor het zand en dan met name de zandduinen.
Met speciale 'sandbuggy's kun je de woestijn in en je rond laten
crossen over dit bijzondere landschap.
Afhankelijk van de wensen (grenzen) van de inzittenden, wordt de
snelheid en de helling opgevoerd. Een achtbaan is er niets bij...
En dan liefst 's avonds, de zonsondergangen zijn spectaculair.
Wat nog leuker, avontuurlijker en sportiever is, sandboarden.
Met een surfboard van de hellingen afstuiven.
Een beetje sturen met je voeten en dan kijken hoever je komt.
Nooit geweten dat je op zand zo'n snelheid kunt krijgen.
Terugklimmen omhoog is veel te zwaar, je hebt de buggy toch.
Staand surfen werd zeer sterk afgeraden, want de blessures
kunnnen aanzienlijk zijn, laat dat maar over aan de routiniers.