Ja, daar lig je dan te slapen en wordt je zeer ruw wakkergeschud.
Eerst denk je nog 'wie zitten er aan de camper te schudden', maar
dan realiseer je je dat het daarvoor veel te heftig is.
Je vastklampend aan waar je maar kan, krijg je ook nog eens de
bagage over je heen. Je zult toch niet omgaan met de camper, we
staan vlak naast een kreek en als we daarin rollen en op z'n kop in
het water komen te liggen....
Gelukkig zijn mijn engeltjes weer paraat en kunnen we na twee
minuten uitstappen en de ravage opnemen. Een scheur vlak naast
de wielen... Snel een wat betere plek opgezocht met vaste grond.
Vrijwel meteen daarna komt de dwingende melding, 'ga de berg op
naar hoger terrein, want er is sunamigevaar.'
De volgende ochtend blijkt de hulpverlening al in opbouw en
worden we de rest van de week op een ongekend voortreffelijke
wijze door de lokale bevolking, de Maori, in de watten gelegd.
De bergweg die men hoopte in enkele dagen zover te kunnen
opknappen dat we als militair convooi het rampgebied zouden
kunnen ontsnappen blijkt veel te onbetrouwbaar, dus we moeten
alsnog geevacueerd worden, met een hospitaalschip.
Midden in het epicentrum van een aardbeving met de kracht van
7.8 en dan zo wegkomen? Ja, dan heb je echt geluk, ook al kostte
het ons 10 dagen van onze vakantie.