We zitten inmiddels nog oostelijker, in het zuidwesten van Utah.
Ook hier een heel bijzonder National Park, Bryce Canyon.
Een heel ander landschap dan dat van de Grand Cayon.
Niet door een rivier uitgesleten, maar door bevriezen en ontdooien.
De zachte kalksteen en zandsteen waar dit gebied uit bestaat,
neemt gemakkelijk het regenwater op.
Bij het bevriezen hiervan in het gesteente, zet het uit en drukt
delen uit elkaar. Tijdens de dooi spoelen de losse deeltjes weg.
Hierdoor ontstaat een landschap van Hoodoo's, aardpiramides.
Een overweldigend uitzicht over dit 145 km2 grote gebied.
Opgebouwd uit amphitheaters variëren kleuren van de zestig
verschillende lagen van wit via pastelroze en oranje naar knalrood.
De slanke grillige torens doen denken aan die van een kathedraal.
Een gigantisch grote natuurlijke kathedraal.
Ook hier weer geasfalteerde paden, aangepast aan de vele
zwaargewichten. (Sorry voor de echte gehandigcapten, maar als je
ziet welke enorme maaltijden je hier alleen maar kunt krijgen.....)
Nee, neem liever de trails naar beneden.
Hoog oprijzende steenkolommen om je heen, dat móét je ervaren.